Nee, er zijn beslist ook nadelen. Grootste nadeel is wel dat Almere echt geen enkele goed-klinkende zaalruimte heeft. En dat terwijl nieuwbouw best een goede akoestiek kán opleveren, getuige bijvoorbeeld de nieuwe kerk in Soest. Maar bij muziekgerichte nieuwbouw in Almere zijn blunders meer regel dan uitzondering.

Je zei het al: het concert 2008 is nogal een ‘draai’ in het repertoire. Vertel daar eens meer over?

Tot nu toe zochten we eerst een aantal mooie stukken uit, en brachten daar vervolgens een min of meer verbindende lijn in aan. Nu hebben we dat omgedraaid. Eerst hebben we ons gebogen over het thema. Onze jaarlijkse concerten vinden meestal plaats in een periode waarin mensen zich in gedachten al voorbereiden op hun zomervakantie. Dat bracht ons op het thema ‘een rondreis door Europa’. Héél Europa was binnen het kader van één concert niet te doen, dus hebben we een soort ‘standaard-reisroute’ uitgestippeld. Via Duitsland en de Alpen naar Italië – overigens mijn favoriete vakantieland.

We hebben op die reis tal van ontmoetingen met allerlei zeer verschillende mensen. We treffen bijvoorbeeld een  groep zigeuners, in een lied van Johannes Brahms.. Eén van hen vertelt over de discriminatie die hen ten deel valt. In de Alpen zelf horen we de meest geweldige echo’s, het echo-lied van Orlando di Lasso. En prachtige zonsondergangen, met zelfs een zon die helemaal niet onder wil gaan, in de vorm van een orgel-intermezzo. Een afzwaaiertje onderweg voert ons langs de Donau, die in het echt overigens helemaal niet blauw is.

Soms, heel soms, is de Donau wél blauw, zoals hier in 2006, gezien vanaf het Donau-Insel in Wenen. Daarom voor één keer een kleurenfoto op deze site.

 

Italië zelf  is het land van de heerlijke dagen, van goed eten en drinken. We komen er een groep Fransen tegen, die van een goede Anjou houden. En dat koppelen we dan weer aan een Italiaans drinklied over de – schrik niet – goddelijke geneugten van de drank.

Zelfs Engelsen ontmoeten we aan gene zijde van de Alpen. Zij vertellen het verhaal van het verliefde ganzenpaar, in het Engels: the goslings. Het mannetje wil zich nog niet binden, hij wil eerst de wijde wereld zien. Als hij na de nodige omzwervingen terugkomt, kan hij zijn vrouwtje niet meer vinden…ze is geslacht. Maar geen nood: ook ons mannetje valt ten prooi aan de poelier , en uiteindelijk wordt hij toch samen met zijn geliefde bij de dis opgediend.

Al die muziek wordt tijdens het concert lichtvoetig en geestig aan elkaar geplakt met lichtbeelden en een enkel theatraal element.

Het is overigens niet de eerste keer dat we dat doen. Denk maar eens terug aan 2002 , toen we Dido en Aeneas van Purcell uitvoerden, in passende kledij.

Vertel eens iets over je eigen muzikale voorkeur?

Een lastige vraag…ik heb veel muzikale idealen en dromen, en daarbij hoort uiteraard muziek. Zo zou ik heel graag een keer het Deutsches Requiem van Brahms met groot orkest uitvoeren, maar dat kan helaas niet in Almere.

Erg mooi vind ik verder de cantates van Buxtehude en Bach, maar ook van Mendelsohn. Er is zo ongelooflijk veel moois om te doen….meerkorige muziek bijvoorbeeld ook.

Toch blijft die eigen muzikale voorkeur wel erg in de buurt van wat het Cantate Koor uitvoert….

Niet altijd. Ik vind bijvoorbeeld ook Arvo Pärt erg mooi, en die zie ik nog niet op het repertoire van het Cantate Koor staan. Maar goed, mijn eigen smaak zit wel erg in dezelfde richting, een heel groot verschil is er niet.

Een kijkje in de toekomst van de koorconcerten?

Ik denk dat de tegenwoordige concertbezoeker méér wil dan alleen een statisch uitgevoerd concert. Mensen  komen niet alleen maar voor de mooie muziek. Meer theatrale effecten en ook een beter gebruik van de hele ruimte waarin je optreedt zijn dingen die volgens mij steeds vaker aan de orde komen. De uitvoering van Dido in 2002 was een heel leuk eerste voorbeeld, en wat mij betreft ontwikkelen we de concerten verder in die richting.